Leugens van de leerlingen - Avelgem 2

Gepubliceerd op 11 april 2019 00:08

Ze voelt het kraken. Echt waar. Ofwel zijn het de smerige groene bolletjes in haar mond, ofwel haar tanden die stuk gaan, maar er deugt iets niet.

Spruitjes. Emma is er geen fan van. Dat is niet helemaal correct. Emma haat spruitjes.

En er liggen er nog een stuk of tien te blinken in haar bord. Die moeten allemaal naar binnengespeeld zijn voor ze van tafel mag. Dat gaat dus niet lukken, Emma vindt spruitjes veel te vies, ze zou nog liever de uitwerpselen van Misty, haar kat, opeten.

Nee, dat is ook niet waar. Maar het is even smakelijk.

Ze moet iets ondernemen, de spruitjes moeten verdwijnen. In de vuilnisbak misschien? Nee, daar gaan haar ouders ze zien.

Plots weet ze het: het toilet. Erin laten plonzen, even doorspoelen en weg ermee. Maar hoe krijgt ze die ranzige bollen naar de badkamer? Ze passen niet in haar broek en als ze ze vasthoudt, gaat mama ze zien.

Emma kent de oplossing. Het is niet haar favoriete oplossing, maar nood breekt wet. Ze pakt een spruitje en stopt het in haar mond. Ze ziet mama in de keuken goedkeurend knikken. Nog een. En nog een. Ieuw. Tot haar mond propvol spruiten zit.

Ze schuift haar stoel achteruit en glimlacht naar mama. Opletten dat er geen spruitje uitvalt. Krampachtig lachend stapt ze de keuken uit. En dan spurt ze naar het toilet. Bah! Snel laat ze de spruitjes als kleine drolletjes in de toiletpot vallen. Oef, daar is ze vanaf. Nu nog even doorspoelen en alle bewijslast is verdwenen.

Emma drukt op de knop, maar er gebeurt niets. Wat is dat? Ze drukt nog eens, harder. En harder. Er komt geen water. Niet nu!

'Emma?'

Mama staat aan de deur.

'Ik moet naar het toilet.'

Emma kijkt wanhopig naar de spruitjes die in de pot drijven. Mama gaat meteen zien wat ze heeft gedaan. Ze moet snel een oplossing bedenken.

Toiletpapier!

Gewoon even bedekken en de bewijzen zijn verdwenen. Ze grijpt naar de rol en trekt er het laatste vel af. Ook dat nog, het toiletpapier is op.

'Emma? Ik moet dringend.'

De spruitjes moeten weg. Anders vertrouwt mama haar nooit meer. Emma haalt diep adem. Er zit maar één ding op: ze moet ze er weer uit halen.

'Emma, ik kom naar binnen, hoor.'

Emma stroopt haar mouw op en steekt haar arm in de toiletpot. Jak. De spruitjes schieten alle kanten uit. Eentje gaat steeds meer naar onderen. Emma stopt haar hand dieper. Ja, ze heeft hem.

Achter zich ziet ze de klink naar beneden gaan. Snel haar arm uit de toiletpot trekken en langs mama weglopen.

Maar... Ze zit vast. Haar arm gaat er niet meer uit. Emma rukt en rukt, maar krijgt er geen beweging in.

'Emma, wat ben jij aan het doen?'

Mama kijkt haar bezorgd aan. Logisch, je vindt je dochter niet elke dag met haar hand in de toiletpot.

'Ik... het doorspoelen werkte niet, dus ik dacht...'

Waarom zegt ze dat? Wat een vieze gedachte! Haar mama vindt dat ook.

'Dus je helpt een beetje? Schat, daar hebben we toch een wc-borstel voor!'

Emma's blik valt op de wc-borstel naast het toilet. Juist, daar had ze aan kunnen denken. Maar haar gedachten waren vertroebeld.

Mama trekt aan haar arm. Na een paar rukken komt hij los. De spruitjes zitten stevig vast in haar hand. Ze houdt ze meteen achter haar rug, terwijl mama met de wc-borstel in de toiletpot begint te roeren. Emma verlaat de badkamer met een knalrood hoofd.

Misschien moet ze toch maar eens spruitjes leren eten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.