Leugens van leerlingen - Oosterzele 1

Gepubliceerd op 15 mei 2019 om 00:27

Toon – Huiswerk hond

 

Toon kan zich wel voor het hoofd slaan. Alle kinderen halen hun huiswerk uit hun boekentas. En hij niet. Dat kan ook niet. Hij heeft het helemaal niet gemaakt.

‘Toon, geef jij ook je huiswerk af?’ vraagt juf.

Toon schudt zijn hoofd. Hij knijpt in zijn been en probeert tranen in zijn ogen te krijgen.

‘Dat kan niet, juf.’

‘Waarom niet?’

‘Ik was onderweg naar school mijn huiswerk nog eens aan het nalezen. En plots kwam er een grote hond op me afgelopen. En die vrat al mijn papieren op!’

Kan hij echt niets beters verzinnen? Dat gelooft juf toch nooit? Maar tot zijn verbazing krijgt juf een bange blik in haar ogen.

‘Een grote dolle hond? Maar dat is levensgevaarlijk! We moeten dat aangeven bij de politie! Wat als die hond nog andere kinderen aanvalt?’

Toon weet niet wat hij moet zeggen. De politie? Is dat echt nodig? Maar juf heeft haar telefoon al aan haar oor.

‘Ja, het is dringend’, zegt ze. ‘Jullie moeten nu komen!’

 

Niet veel later staat Toon naast een politieagente op straat.

‘Hier was het’, verzint hij.

Hij durft niet meer te zeggen dat hij heeft gelogen. De politieagente kijkt in het rond.

‘Hm, waar kan hij zijn?’

Plots begint haar walkietalkie te ratelen. Ze brengt hem naar haar mond.

‘In orde, dan zie ik jullie zo.’

Er komt een politieauto om de hoek gereden. Hij stopt naast hen en een politieagent stapt uit.

‘Ik denk dat ik hem heb gevonden’, zegt hij.

Hij wijst naar het raam. Daarachter ziet Toon een grote hond zitten. De agenten kijken hem verwachtingsvol aan. Toon knikt.

‘Dat is de hond.’

De politieagent knikt droevig.

‘Dan zit er maar één ding op. We zullen hem een spuitje moeten geven.’

‘Wat?’ reageert Toon. ‘Is dat echt nodig?’

‘We kunnen het risico niet nemen dat hij iemand aanvalt’, legt de agente uit.

In de politieauto denkt Toon na over een plan. Het arme beest mag toch niet het slachtoffer worden van zijn dwaze leugen?

Bij de dierenarts wordt de hond eerst al een beetje verdoofd. Ondertussen maakt de dierenarts het fatale spuitje klaar. Dat is het moment voor Toon om in te grijpen.

‘Mag ik nog even met hem alleen zijn?’

De agenten en de dierenarts knikken begripvol. Zodra ze weg zijn, gaat Toon aan de slag. Hij spuit het spuitje leeg en vervangt de inhoud door water.

‘Jou gaan ze niet hebben’, zegt hij tegen de versufte hond.

Wanneer het spuitje is gegeven, vraagt Toon of hij het dier mee mag nemen. Zo kan hij waardig afscheid nemen. ‘Alsjeblieft?’

 

Toon toont trots de hond in de klas. Langzaam komt hij weer bij bewustzijn. Zijn klasgenoten vinden het geweldig om zo’n grote loebas in hun klas te hebben. Juf kijkt nog een beetje bang. Maar de hond is gelukkig heel braaf.

‘Wat is dat?’ vraagt de juf, terwijl ze naar zijn bek wijst.

Toon kijkt naar het stukje papier dat hij op de terugweg naar school stiekem in de bek van de hond heeft gestopt. Hij haalt het slijmerige blad eruit en lacht.

‘Dat zal mijn huiswerk geweest zijn!’


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.