Leugens van leerlingen - Oosterzele 2

Gepubliceerd op 16 mei 2019 om 00:43

Marie-Lou – slechte toets

 

Het rood doet pijn aan haar ogen. Heeft ze echt zoveel fouten gemaakt? Marie-Lou kijkt naar haar score: 8/20. Ja, ze heeft echt veel fouten gemaakt.

Haar ouders mogen deze toets niet zien. Ze zouden zich te veel zorgen maken.

‘Marie-Lou, kan je je ouders die toets laten tekenen?’ vraagt de meester. ‘Ik zou graag hebben dat ze die zien.’

Verdorie. Daar gaat haar plan om het blad weg te moffelen. Of zelfs te verscheuren. Maar toch knikt ze.

‘Natuurlijk, meester’, antwoordt ze.

 

Thuis gooit Marie-Lou de toets achteloos op tafel.

‘Kunnen jullie mijn toets eens tekenen? Hij was best goed.’

Mama werpt er een blik op.

’18 op 20? Dat is heel goed!’

Marie-Lou lacht. Die ingeving had ze op weg naar huis. Gewoon een 1 voor de 8 zetten en de punten zien er heel wat anders uit. Op school zal ze die 1 dan wel weggommen.

Mama pakt haar pen en wil een handtekening op de toets zetten. Maar dan houdt ze zich in. Waarom doet ze dat?

‘Waarom staat er zoveel rood op je blad?’

Marie-Lou vloekt binnensmonds. Ze was er bijna. Ze haalt haar schouders op.

‘Geen idee. De meester verbetert graag. Hij is nogal een Pietje precies.’

Mama schudt haar hoofd.

‘Dat klopt toch niet? Hoe kan iets fout zijn en toch juist? Anders zou je niet zoveel punten hebben.’

‘Ach, teken nu gewoon maar’, zegt Marie-Lou.

Maar mama legt haar pen neer.

‘Zeg maar tegen de meester dat ik hem eens wil spreken.’

De ogen van Marie-Lou worden groot. Dat mag niet gebeuren, want dan komt alles uit.

‘De meester is ziek’, flapt ze eruit.

‘Wie geeft er dan les?’

‘Juf Phéline. Een vervangjuf.’

‘Dan wil ik haar spreken. Regel het morgen maar op school.’

 

Marie-Lou wandelt naast haar mama de klas binnen. Daar zit een dame op hen te wachten. Ze zit een beetje ongemakkelijk op haar school en blijft zitten wanneer mama haar begroet.

‘Dag juf Phéline’, zegt mama. ‘Ik wilde je even spreken over de toets van Marie-Lou.’

Ze legt de toets op tafel. Juf Phéline buigt zich een beetje voorover en wankelt. Marie-Lou ziet hoe de benen van haar vriendin Phéline onder de grote trui vandaan komen. Misschien was het toch geen goed idee om te doen alsof juf Phéline echt bestaat. Misschien was het ook geen goed idee om twee vriendinnen te vragen om op elkaar te kruipen en een juf na te bootsen.

‘Ach, die toets’, zegt juf Phéline met een hoge stem. ‘De meester verbetert nu eenmaal graag. Maar Marie-Lou heeft een uitstekende toets afgelegd. Ze is een uitmuntende leerlinge.’

Marie-Lou kijkt boos. Phéline moet nu ook niet overdrijven. Maar haar mama glundert.

‘Echt? Dat hoor ik graag!’

‘Ja, hoor’, zegt Phéline. ‘Ze is altijd op tijd, altijd in orde. Ik heb haar heel graag en au!’

De kreet kwam uit haar maag.

‘Alles in orde?’ vraagt mama.

‘Natuurlijk’, gromt Phéline. ‘Ik stootte… mijn maag.’

Mama kijkt vreemd op.

‘Je maag?’

‘Ja, het is iets raars. Heb je nog vragen? Ik denk dat ik even moet rusten.’

Marie-Lou weet niet of ze moet huilen of lachen. Juf Phéline kan elk moment uit elkaar vallen.

‘Nee hoor’, zegt mama. ‘Ik laat je rustig je werk verder doen. Bedankt voor de uitleg!’

Terwijl ze de klas verlaten, scheurt juf Phéline in twee stukken en is haar onderkant boos dat ze de hele tijd tegen het bureau werd geduwd. Maar dat ziet mama niet. Ze geeft Marie-Lou een dikke knuffel.

‘Heel leuk dat jij zo’n flinke leerling bent’, zegt ze.

Ja, denkt Marie-Lou. En vanaf morgen ga ik dat ook echt worden!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.