Leugens van leerlingen - Nazareth 1

Gepubliceerd op 17 mei 2019 00:43

Amber – tanden gepoetst?

 

‘Amber? We moeten vertrekken!’

Amber komt rustig de trap af gesloft. Elke morgen dezelfde stress. En elke morgen zijn ze net op tijd op school. Mama wringt zich in haar jas en probeert tegelijkertijd haar schoenen aan te doen.

‘Heb je je tanden gepoetst?’

Nee, dat heeft ze niet gedaan. Maar dan moet ze helemaal terug naar boven naar de badkamer, en daar heeft ze geen zin in.

‘Ja.’

Mama buigt zich voorover en ruikt aan Ambers mond.

‘Zeker?’

Amber trekt haar gezicht snel weg.

‘Natuurlijk!’

Ze loopt snel naar de keuken en kijkt in de kast. Hebbes! Een doosje met muntjes. Amber opent het en houdt het boven haar hand. Er komt niets uit. Helemaal leeg.

Daar is mama al opnieuw.

‘Waar blijf je nu?’

Amber glipt het toilet in. Is hier iets dat haar kan helpen? Ze heeft geen zin in gezeur over mondhygiëne. Er staat alleen een bus deodorant, om frisse lucht te spuiten in het toilet. Amber pakt de bus en brengt die naar haar mond.

Hm, misschien beter niet.

‘Amber?’

Mama klopt op de deur. Amber doet open met een glimlach.

‘Niet zoveel stress, mama. Ga even zitten. Je hebt trouwens je truitje achterstevoren aan.’

Mama kijkt naar haar blouse en vloekt. Ze stopt haar armen erin en begint te wringen. Amber zet in de keuken de waterkoker aan en vult twee tassen met een zakje thee.

‘We hebben nog tijd genoeg. Dus kunnen we eerst een moeder-dochtermoment houden.’

Ze vult de tassen met muntthee en slurpt snel van een tas. Zo, haar adem is alvast gefikst. Mama neemt de tas dankbaar aan.

‘Wat een lieve dochter heb ik toch’, glimlacht ze.

‘Helemaal haar mama’, knipoogt Amber.

En ze ademt diep in en uit. Haar adem is lentefris en mama is relax. Voor twee seconden toch. Ze slurpt haar tas in één teug leeg.

‘Oké, kunnen we dan nu vertrekken?’


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.