Leugens van de leerlingen - Wingene 2

Gepubliceerd op 10 april 2019 00:07

'Josephine!'

De stem van papa schalt door het huis. Er is iemand niet gelukkig. En Josephine weet waarom. Ze snelt naar de woonkamer. Papa staat naast een raam vol paarse en rode vlekken.

'Wat is hier gebeurd?'

Josephine weet perfect wat er is gebeurd. Ze heeft een geweldige pot slijm gemaakt en vond het daarna een leuk idee om ermee te beginnen gooien. En nu is het raam vuil. Maar dat antwoordt ze niet.

'Geen idee.'

'O, is dit dan vanzelf gekomen?' vraagt papa.

Josephine haalt haar schouders op.

'Misschien heeft broer weer met verf gespeeld?'

'Broer ligt te slapen.'

Juist, ze kan niet altijd de schuld op haar kleine broer steken. Al heeft dat al heel vaak gewerkt. Dan maar iets anders proberen. Ontkennen.

'Wat is er eigenlijk gebeurd? Ik zie niets.'

Papa duwt haar dichter tegen het raam.

'Die paarse en rode vlekken! Dat is er gebeurd!'

'O ja.'

Josephine doet of ze voor het eerst iets ziet.

'Dat lijkt me vogelpoep.'

'Aan de binnenkant van het raam?'

'Misschien stond het raam open?'

Papa lijkt even te twijfelen. Maar wanneer hij nog eens kijkt, weet hij wel beter.

'Het is rood en paars. Welke vogel schijt er nu rood en paars?'

Josephine heeft een idee. Een goed idee. Ze denkt aan haar buurjongens die regelmatig door de tuin rennen en elkaar beschieten.

'Ze waren hiernaast weer aan het paintballen.'

'Ze kunnen toch niet tegen de binnenkant van het raam schieten?' vraagt papa.

Josephine rolt met haar ogen.

'Natuurlijk kan dat niet, papa.'

De rollen zijn aan het omdraaien, perfect. Ze zal eens uitleggen hoe het is gebeurd. Of hoe papa moet denken dat het is gebeurd.

'De jongens waren aan het paintballen en dan gebeurt het wel eens dat zo'n bolletje verf niet openspat. Die duif die hier altijd op het dak zit, heeft duidelijk een paars en een rood bolletje opgegeten. Dat lag hem zo zwaar op de maag dat hij naar beneden is gevallen. Hij zag ons open raam en vloog naar binnen.'

Josephine houdt even in. Papa kijkt haar nieuwsgierig aan, klaar voor het einde.

'En toen kakte de duif op de binnenkant van ons raam.'

Papa krabt op zijn hoofd en kijkt naar het raam.

'Arm dier. We zullen het maar snel opkuisen.'

Hij schudt zijn hoofd.

'En vanaf nu houden we dat raam toe.'


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.