Leugens van leerlingen - De Pinte 2

Gepubliceerd op 14 mei 2019 om 00:25

Lies – Slecht rapport

 

O my god. Dat is het enige dat Lies kan denken als ze naar haar rapport kijkt. Bijna elk vak zit maar net boven de helft. Hier gaan haar ouders niet blij mee zijn.

Hoe is het zover gekomen? Lies weet het goed genoeg, ze heeft helemaal haar best niet gedaan de laatste maanden. Te veel op de computer, te veel op de telefoon, te veel buiten gaan voetballen. Haar ouders gaan al die dingen verbieden als ze dit rapport zien.

Er zit maar één ding op. Haar ouders mogen het niet te zien krijgen.

 

Thuis probeert Lies de vragende blikken te negeren.

‘Waar is je rapport?’

‘Rapport? Verdorie, dat heb ik op school laten liggen!’

Oef, ze heeft een dagje uitstel. Maar haar juf op school denkt daar anders over. Ze moeten hun rapport weer aan haar geven, met een handtekening van de ouders. Misschien is dat nog wel een oplossing, denkt Lies. Als de juf denkt dat haar ouders het rapport al gezien hebben, is zij alvast gerust.

Ze neemt haar pen en houdt die boven het rapport. Ze twijfelt. Mag ze dit wel doen? Nee, natuurlijk niet. Maar het moet.

Ze kijkt goed naar de handtekening van haar papa op de vorige bladzijde en bootst ze zo goed mogelijk na. Net op tijd, want daar staat juf al.

‘En, Lies? Wat vonden je ouders van je rapport?’

‘O, het was oké.’

Juf fronst haar wenkbrauwen.

‘Echt? Volgende keer mag je wel wat meer je best doen, hoor.’

‘Mijn ouders vinden punten niet het belangrijkste in het leven’, liegt Lies.

‘Ik wel, zegt de juf. ‘Als je dat maar weet.’

 

Die avond vragen haar ouders weer naar haar rapport. Lies vertelt dat de juf ze al heeft opgehaald. Papa lijkt het te geloven, maar mama gaat er niet helemaal in mee.

‘Ik wil dat toch wel even zien, hoor.’

Ze neemt haar telefoon.

‘Dag juf, met de mama van Lies. We zouden graag het rapport van Lies inkijken. Hoezo, nog eens? Je kan het langsbrengen? Heel hard bedankt.’

Lies heeft met een bang hart meegeluisterd. Ze had moeten weten dat haar ouders zouden doorzetten. En nu heeft ze het nog erger gemaakt, want haar ouders zullen zien dat ze de handtekening heeft vervalst.

Ze neemt haar computer en begint een rapportpagina op te maken. Niet met te hoge scores, dat zou vreemd zijn. Maar hoog genoeg om haar ouders niet te verontrusten. Daarna vat ze post aan het raam en wacht tot ze juf door de straat ziet rijden. Meteen rent ze naar het apparaatje dat aan de bel is verbonden. Ze klimt op een stoel en haalt het omhulsel eraf. Ze trekt aan verschillende draadjes. Dat moet volstaan.

Lies gaat weer naar het raam. Ze ziet hoe juf voor de deur staat en tevergeefs op de bel duwt. Maar in huis is niets te horen. Na een tijdje haalt ze haar schouders op en loopt ze naar de brievenbus. Ze propt het rapport erin.

Wanneer de juf weg is, loopt Lies snel naar buiten. Ze vervangt het blad met haar echte cijfers door het nieuwe rapport. Daarna loopt ze weer snel naar binnen. Daar kijkt mama op haar telefoon.

‘Een berichtje van de juf. Ze heeft het rapport in de brievenbus gestopt. Waarom heeft ze niet even aangebeld?’

Mama haalt het rapport uit de brievenbus. Terwijl ze het leest, kijkt ze af en toe naar Lies. En dan zet ze haar handtekening op het blad.

‘Goed gewerkt, Lies. Het kan hier en daar nog iets beter, maar al bij al is het niet slecht.’

Lies glimlacht.

‘Ik zal volgende keer nog beter mijn best doen’, zegt ze.

En dat is voor het eerst die dag niet gelogen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.